عبد اللّه بن الحسين التستري « 1 » عزّ الدين و الشيخ الأجل ، مروّج الملّة و الدين و مربّي الفقهاء و المحدّثين ، و تاج الزهاد و الناسكين ، جامع المعقول و المنقول ، مجتهد في الفروع و الأصول - أعلى اللّه مقامه و ضاعف إكرامه - جلالت شأنش زياده از آن است كه ذكر شود . في « مل » : كان من أعيان العلماء و الفضلاء و الثقات ، روى عن الشيخ نعمة اللّه « 2 » بن أحمد بن محمد بن خاتون العاملي ، عن الشيخ علي بن عبد العالي العاملي الكركي . مات سنة 1021 . انتهى « 3 » . مجلسى اول در شرح مشيخهء فقيه در ترجمهء او فرموده : شيخ ما و شيخ طايفهء اماميه در عصر خويش ، علّامهء محقّق مدقق زاهد عابد ورع ، بيشتر فوايد اين كتاب از افادات اوست رضى اللّه عنه . رسيد در علم اخبار و رجال و اصول به مرتبه‌اى كه زايد بر آن نيست . و از براى اوست تصانيفى از جمله تتميم شرح شيخ نور الدين على بر قواعد حلّى « 4 » ( در هفت جلد ) . از مطالعه آن دانسته مىشود مرتبهء فضل و تحقيق و دقت او ، و او از براى من به منزلهء پدر مهربان بود ، بلكه چنين بود نسبت به تمام مؤمنين . وفات كرد - رحمه اللّه تعالى - در دههء اول محرم الحرام و روز وفاتش به منزلهء روز عاشورا بود ، و نماز گذاشت بر جنازهء او قريب صد هزار نفر و ما نديديم مثل اين اجتماع از براى ديگرى از فضلا « 5 » . و در جوار إسماعيل بن زيد بن الحسن دفن شد و بعد از يك سال

--> ( 1 ) . براى اطلاعات گسترده‌تر ر . ك : امل الآمل ، ج 2 ، ص 159 ؛ روضات الجنات ، ج 4 ، ص 233 ؛ اعيان الشيعه ، ج 8 ، ص 48 ؛ الكنى و الالقاب ، ج 2 ، ص 119 ؛ ريحانة الادب ، ج 1 ، ص 334 ؛ معجم المؤلفين العراقيين ، ج 6 ، ص 44 ؛ الذريعه ، ج 5 ، ص 65 ، ج 7 ، ص 273 ، ج 11 ، ص 47 ، ج 15 ، ص 75 و ج 25 ، ص 110 ؛ لغت‌نامه دهخدا ، « عبد اللّه » ، ص 71 ؛ تاريخچه محله خواجو ، ص 35 - 52 ؛ مقاله آقاى سيد مصلح الدين مهدوى ؛ تذكرة القبور يا دانشمندان و بزرگان اصفهان ، ص 490 ؛ خاتمهء مستدرك ، ج 2 ، ص 201 ( 2 ) . اجازه او در بحار الأنوار ، ج 106 ، ص 94 ، چاپ شده است ( 3 ) . امل الآمل ، ج 2 ، ص 159 ( 4 ) . نام آن ، جامع الفرائد است كه تتمه جامع المقاصد كركى است ر . ك : الذريعه ، ج 5 ، ص 65 ، ت 260 ( 5 ) . شيخ مرحوم در « خك » از عالم‌آرا نقل كرده كه : مولانا عبد اللّه تسترى در روز جمعه 24 محرم سنه 1021 مريض شد و در شب يك‌شنبه 26 نزديك به صبح بعد از اداى نوافل ليليهء خود بيرون رفت از اطاق كه